Vluchteling in eigen stad

Gepubliceerd op 21 augustus 2018 om 17:55

Sinds een tijdje al, voelt mijn thuis onveilig. Eigenlijk met name sinds de inval van het BITE-team op 25 oktober 2017. Het was een aanranding van onze privacy. Geert en ik hebben nooit iemand een haar gekrenkt, altijd alleen maar anderen willen laten genieten van muziek en dans. En die dag werden we onterecht behandeld als een stel criminelen. Dan knapt er iets in een mens. En het juridische schaakspel blijft maar doorgaan. We vechten niet tegen iets, maar vóór een betere toekomst (zie ook de Visie). Want alleen al vanwege het feit dat we zo behandeld zijn/worden door een bestuurlijk systeem, willen we niet opgeven, niet weglopen. Dan komen ze er een volgende keer, bij andere onschuldige burgers, weer mee weg. Daarbij komt ook nog dat we tot op heden geen andere lokatie hebben. En geloof me, we hebben gezocht en zijn dat nog steeds aan het doen. Dus wie weet. Maar dan nog zullen wij -Geert en ik- nooit meer dezelfde zijn. Ons privé-leven en alles wat wij vanuit onze passie delen met een hele hoop anderen, wordt moedwillig kapot gemaakt,- door een paar machtsmisbruikers-, omwille van het grote geld. En ik heb me nog nooit eerder ontheemd gevoeld, nu wel. 


«   »