Humanitaire Hartekreet

Gepubliceerd op 26 april 2019 11:31

De afgelopen keren heb ik vooral objectief geschreven, vragen stellend bij hoe het traject hier is verlopen. Je zou kunnen zeggen dat het technische vragen waren, als bij een raadsvergadering.

Nu ga ik even een ander soort vraag stellen, eentje die me al heel lang bezig houdt:

Hoe gaat het ontwerpersduo over een aantal jaren vertellen aan hun -nu nog kleine- kinderen, dat ze zich omwille van roem en geld omhoog hebben gewerkt en daarbij dromen van andere mensen verwoest hebben, terwijl dat absoluut niet nodig was?

Die andere mensen, die geld minder belangrijk vinden, maar die zeker ook een culturele bijdrage leveren aan de Eindhovense samenleving. En die het niet erg hadden gevonden om de samenwerking aan te gaan, omdat ze geloven in verbinding met het andere en niet in vernietiging van het andere. Symbiose....

Een tijdje geleden heb ik mij daarom verdiept in de vrouwelijke helft van het tweetal. Interviews met
haar gelezen op het internet, gesproken met iemand die haar ooit sprak tijdens haar studententijd. En ik
kwam erachter dat we aan de basis niet eens zoveel verschillen. Zij wilde de wereld ook gewoon beter
maken vanuit haar passie, op haar manier. Minder plastic verpakkingen in de supermarkten enzo.
Waar is dan die aardige jongedame van destijds gebleven? Is zij per ongeluk in de rat-race beland, zo van 'if you can't beat them, join them'? Heeft ze haar creatieve design-ziel aan de commerciële vastgoed-
duivel verkocht, om haar financiële toekomst zeker te stellen? Daar lijkt het wel op. Want als je enigszins
gevoel in je donder hebt, dan doe je dit andere mensen niet aan.

Je kunt jezelf natuurlijk wijsmaken dat wij geen beschaafde mensen zijn, maar slechts een complicerende factor in een zakelijke deal.

De vraag is, hoe lang kun je jezelf dat wijs blijven maken?

Toen ik haar in 2017 ontmoette, op kantoor bij Mary-Ann Schreurs, wilde ik haar vragen of ze nog wel
gelukkig was, echt gelukkig -van binnen-. Maar ja, zo'n persoonlijke vraag stel je niet in een ruimte, in het gezelschap van een wethouder en ambtenaren.

Nog steeds houdt het me bezig, wat beweegt hen ertoe om zich zo onbenaderbaar op te stellen tegenover ons?

Wellicht is de volgende theorie op hen van toepassing.

Mensen die alsmaar meer willen hebben en heel druk bezig zijn met de wereld te imponeren, zijn
vaak aan het compenseren voor het feit dat ze ergens (een stuk van) zichzelf zijn kwijtgeraakt. Ze beseffen het alleen niet, doordat ze maar bezig blijven met die buitenkant en niet meer naar binnen gaan, om te kijken naar wat er echt mist. En het gat van binnen wordt steeds groter en ze denken dat op te kunnen lossen met nog meer hebzucht en bevestiging van buitenaf.

En als je jezelf dan zo bent kwijtgeraakt en in een zwart gat bent verandert, zie dan je innerlijke geluk maar eens terug te vinden.

Ik hoop voor hen dat het niet te laat is.....Dat zou sneu zijn voor hen en hun kroost. Die laatsten krijgen zo namelijk een heel scheef beeld van de begrippen eerlijkheid en delen.

En laat dat nou net hetgene zijn waar het nu in de hele wereld op stuk loopt........


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Rob
5 maanden geleden

Heel mooi en goed beschreven Marleentje.

Tineke Bleeker
5 maanden geleden

Mooi stukje Marleentje ; laat duidelijk zien wie er van goede wil is van bínnenuit .Zélfs verdiept in de personen die samenwerking tot nu toe onmogelijk maken ,erger nog, die jullie zo afstandelijk een droom waar velen wat aan zouden kunnen hebben af pakken. En tóch gewoon netjes in je taalgebruik gebleven ,........zou mooi zijn als haar dit stukje onder ogen kwam ; wie weet bezorgt het wat 'achter de oren krabberij'.Snap totaal niet waarom er nooit van hen uit toenadering is gezocht,wellicht is wat jij hier boven beschrijft de achterliggende reden ,...en angst om jezélf tegen te komen ..Mooie brief .